25 października 2011 roku złożyliśmy pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich, profesor Ireny Lipowicz, w sprawie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego niektórych przepisów nowelizacji ustawy od dostępie do informacji publicznej. 

Dr Michał Bernaczyk z Uniwersytetu Wrocławskiego, ekspert w zakresie prawa do informacji, krytycznie wypowiada się w kwestii zmiany procedury odwoławczej od decyzji nieudzielenia informacji publicznej.    

Helsińska Fundacja Praw Człowieka oraz Izba Wydawców Prasy stwierdzają w swojej opinii do nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, że prawo to, procedowane w pośpiechu i bez koniecznej precyzji, doprowadzi do ograniczenia praw obywatelskich.     

Krajowa Rada Sądownictwa konsultuje wszystkie akty prawne, w których mowa o ochronie prawnej obywateli. W związku z tym, że nowelizacja ustawy o dostępie do informacji publicznej zmienia sposób odwoływania się od decyzji odmawiających dostępu do informacji i kieruje wszystkie sprawy do sądów administracyjnych, KRS ostrzega przed osłabieniem ochrony prawnej obywateli!

Termin rozprawy został wyznaczony na dzień 17 czerwca 2011 r. (piątek)

Radnemu, o którym rozpisują się ostatnio podkarpackie gazety, sąd rejonowy uwzględnił zażalenie na odmowę wszczęcia postępowania karnego.

Minumum decyzji o odomowie udostępnienia informacji publicznej.

W związku z tym należy przyjąć, że domagający się udostępnienia informacji publicznej w sprawach, w których może wchodzić w grę możliwość naruszenia danych osobowych lub prywatności, winien jednoznacznie zażądać wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiadającej wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, zaś w razie niewydania takiej decyzji, po wyczerpaniu służących mu środków zaskarżenia, wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Wówczas w sprawie ze skargi na bezczynność sąd administracyjny przesądzi o obowiązku wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Oznacza to, że w sprawie wyłączona jest właściwość sądów administracyjnych na podstawie art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tegoż przepisu wystarczy bowiem aby podmiot dysponujący taką informacją powołał się na wymieniony w przepisie art. 22 tej ustawy przedmiot ochrony, aby wyłączyć możliwość kontroli przez sąd administracyjny.

Natomiast niezgodne z treścią przepisu art. 22 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy pouczenie strony zawarte w zaskarżonej decyzji o prawie wniesienia skargi na tę decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie ma wpływu na jego zastosowanie.

Unormowanie art. 22 ust. 1 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem niezgodne z treścią tego przepisu pouczenie strony przez organ o prawie wniesienia skargi na wyżej wymienioną decyzję ostateczną organu do NSA, nie ma wpływu na jego zastosowanie.

Właściwość sądu administracyjnego dotyczy więc wszelkich postępowań w kategorii spraw objętych ustawą, a zatem także bezczynność organów z wyłączeniem tych spraw, o których stanowi przepis art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wydawać się może, iż po 11 latach obowiązywania Konstytucji RP i 7 latach od wejścia w życie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jawność działania administracji staje się powoli zasadą, a dostęp do informacji publicznej jest szybki i prosty. Jednak jak pokazuje przykład mieszkańca gminy Chocianów, który zainteresował się działaniem swojego samorządu, praktyka realizacji konstytucyjnego prawa zapewniającego jawność, nijak się ma do przepisów prawa. Trudno było się spodziewać, iż otrzymanie materiałów przygotowanych na sesję rady gminy, której posiedzenia są jawne, może skończyć się roczną drogą przez sześć instytucji, w tym dwa sądy i prokuraturę.  

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu Postanowienia z dnia 24 lipca 2008 r. uznał, iż podmiot udostępniający informacje publiczne „rozpatrzył wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w określonej przepisami prawa formie” w przypadku w przypadku poinformowania wnioskodawcy pismem, iż udzielenie żądanych informacji jest niemożliwe, gdyż naruszyłoby przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, a pismo takie zawiera podstawowe elementy decyzji: tzn. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania decyzji, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska piastuna organu. Zdaniem sądu pismo takie spełnia podstawowe elementy decyzji.