Jednym z takich przykładów jest Związek Miast Polskich

Wnioskodawca za udostępnienie informacji publicznej zapłacić musi za wszystko, za pracę pracownika przygotowującego informację także i to słono. Za bezpłatną informację bezprawnie wprowadzono opłaty, a ceny wzięto z kosmosu.

Polska w najbliższym czasie będzie implementować dyrektywę UE o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Czy propozycje rządu są zgodne z jej duchem i czy rzeczywiście przygotowują one dobry grunt pod rozwój innowacyjnych technologii?   

Sprawa dostępu do informacji publicznej w konkursie „Edukacja ekologiczna” Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wciąż jest niewyjaśniona. A jednak pojawiła się możliwość obejrzenia wszystkich kart ocen. Potrzebni jednak jesteście Wy - obywatelki i obywatele żądni wiedzy!  

28 lipca 2011 roku Podkomisja Sejmowa odrzuciła artykuł 5a do nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udało się zatrzymać zagrożenie, ale wciąż należy intersować się dalszymi losami ustawy. 

W ramach obserwacji nowelizacji ustawy o funduszu sołeckim złożyliśmy do Marszałka Senatu wniosek o udostępnienie informacji publicznych związanych z pracami senatorów nad zmianami w tej ustawie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Premiera na SLLGO.     

Portal ngo.pl opublikował wywiad z Krzysztofem Izdebskim, członkiem Stowarzyszenia Liderów Lokalnych Grup Obywatelskich pracującym w Pozarządowym Centrum DIP. Temat: ponowne wykorzystywanie informacji publicznej.

Od dwóch tygodni temat prawa do informacji pojawia się w mediach z dużą intensywnością z powodu odmowy, przez Prezydenta RP, udostępnienia ekspertyz w sprawie ustawy dotyczącej OFE. Można by się cieszyć, że temat uważany jest za ważny gdyby nie dotyczył najwyższego urzędu państwowego, a tłumaczenia prezydenckich ministrów nie były bliźniaczo podobne do wymówek urzędników gminnych, których działania właśnie zespół doradców Prezydenta próbuje poprawić za pomocą nowej, lepszej legislacji. Co to da jeśli problem leży w kulturze politycznej, a nie w prawie?  

SLLGO otrzymało wyrok wraz z uzasadnieniem w sprawie tzw. Tarczy Antykorupcyjnej. Korzystny dla nas wyrok zapadł 16 grudnia 2010 roku przed WSA w Warszawie.

Przedstawiamy spis praktyk, które poddane zostały ocenie Internautów i Kapituły Konkursu "Wyważanie otwartych drzwi" pomiędzy 15 lipca a 31 sierpnia 2010 roku. Dokument ma charakter archiwalny i mamy nadzieję, że w złe praktyki szybko się zdezaktualizują.

Rozciągnięcie stosowania art. 251 p.w.p. na okres po zakończeniu postępowania przed Urzędem Patentowym oznaczałoby wyłączenie w pełni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w stosunku do decyzji tego Urzędu i byłoby niezgodne z art. 61 Konstytucji. Trafny jest zatem trzeci zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej.

Wyjaśnić należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie wyklucza uzyskania informacji na podstawie innych ustaw, które określają odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji publicznych (art. 1 ust. 2 powołanej ustawy).

Z treści wniosku wynika, że skarżący domagał się w nim zapoznania z rzeczoną dokumentacją historyczną, nie żądał natomiast udostępnienia dokumentów w formie kserokopii. W pismach kierowanych do organu skarżący zwraca uwagę, że chodzi mu o wgląd do dokumentacji. Także w wezwaniu do wykonania przedmiotowego wyroku skarżący prosi, by zapoznać go ze wskazanymi materiałami.

Od pewnego czasu pojawiały się interpretacje, iż anomizacja prowadzi do żadania informacji publicznej przetworzonej.

Wpływający wniosek o udostępnienie informacji musi być prawidłowo zakwalifikowany niezależnie od podania podstawy prawnej.

Innym natomiast zagadnieniem jest dostęp do tej informacji. Organ może odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z założenia ma to jednak być postępowanie odformalizowane i szybkie. Ustawodawca nie przewidział żadnych szczególnych wymagań ani co do wniosku, ani co do osoby wnioskodawcy, określił natomiast stosunkowo krótkie terminy instrukcyjne dla podmiotu zobowiązanego. Te dwie, dające się wyraźnie wyróżnić zasady postępowania, determinować muszą wynik dokonywanej w ramach badania zarzutu bezczynności, sądowej oceny podejmowanych przez podmiot zobowiązany czynności.