Dostęp do informacji publicznej określony jest – jako prawo człowieka – w dokumentach międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską: Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 264 z późn. zm.) oraz Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1997 r. nr 38, poz. 167).

Tygodnik Podhalański poinformował w artykule Rabka: Tajemnica publiczna  o kolejnym rozstrzygnięciu sądu w sprawie radnego, który próbuje otrzymać informację publiczną z gminy.

Osoby zajmujące się kontrolą społeczną muszą nieustająco się kształcić i rozwijać swoje umiejętności. Edukacja odbywa się dwutorowo. Z jednej strony poszerzana jest wiedza teoretyczna, a z drugiej konieczne jest testowanie wiedzy w praktyce.

Określenie odpowiedzialności za nieudostępnienie informacji publicznej ma charakter kluczowy dla całej problematyki dostępu do informacji. Prawodawca zagwarantował każdemu prawo dostępu do informacji publicznej, nakładając równocześnie szereg obowiązków na określone podmioty dysponujące taką informacją. Brak przepisów sankcjonujących realizację tych obowiązków, mógłby doprowadzić do ich niewypełnienia (w praktyce obowiązki te byłyby nieegzekwowalne). Odpowiedzialność za nieudostępnienie informacji na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej przybiera postać odpowiedzialności karnej.