Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, żądane przez skarżącego informacje dotyczące rozdziału obowiązków pracowników, osób sprawujących kierownictwo (kierujących zespołami), zakresów obowiązków pracowników, organizacji i obsługi stanowisk, sposobu kierowania, w tym procedur kierownictwa w podmiocie wykonującym zadania publiczne mieszczą się w zakresie pojęcia informacji publicznej (...)

Powyższe oznacza, że z formą bezczynności mamy również do czynienia, gdy organ wskutek uchybień w zakresie zapewnienia należytej organizacji pracy i funkcjonowania kierowanej przez siebie instytucji doprowadza do sytuacji nieuzasadnionej zwłoki w wytworzeniu dokumentu stanowiącego informację publiczną.

Należy bowiem wyjaśnić, iż poinformowanie o treści dokumentu, nie jest równoznaczne z udostępnieniem samego dokumentu. Skoro ustawodawca przyznał wnioskodawcy uprawnienie do wskazania formy w jakiej ma nastąpić udostępnienie informacji, a także określenie zakresu, w jakim ma nastąpić udostępnienie, to organ winien to uprawnienie respektować. W przeciwnym bowiem razie naraża się na zarzut bezczynności, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Nie ulega zarazem wątpliwości, iż na mocy art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej na Dyrektorze Przedszkola nr 175 w Poznaniu spoczywał obowiązek udzielenia informacji, gdyż jest on podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadania publicznie w zakresie edukacji.

Jak wynika z powyższego, rozpoznanie wniosku polega na czytelnym zakomunikowaniu stronie jasnego i jednoznacznego stanowiska organu odnośnie wniosku. Tylko więc, wobec jednoznacznego stanowiska organu, wyrażonego w ustawowym terminie, nie będzie można skutecznie podnosić zarzutu bezczynności.

Błędna odpowiedź na wniosek również powoduje bezczynność.

Ponadto należy wskazać, że ani Konstytucja, ani też ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadzają żadnych ograniczeń prawa do dostępu do informacji publicznej nieprzetworzonej z uwagi na cel, w jakim taka informacja miałaby być udostępniona.

Tak więc w sytuacji istnienia obowiązku udostępnienia informacji w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym, zawiniony upływ omawianych terminów decydować będzie o czasie popełnienia przestępstwa, albowiem czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie w którym sprawca działał, lub zaniechał działania do którego był zobowiązany

Główne znaczenie ma tu cel w jakim dokument ten został sporządzony. Zawarcie w nim informacji irrelewantnych z punktu widzenia toczącego się postępowania wyjaśniającego przez B. nie może uchylać charakteru publicznego dokumentu. Nie sposób nie zauważyć, iż podzielenie poglądu B. skutkowałoby tym, iż poprzez zamieszczenie tego rodzaju informacji, każdy dokument mógłby być wyłączony spod działania ustawy o informacji publicznej.

Jeśli istnieją wątpliwości co do sposobu i formy realizacji żądania, w tym zakresie organ winien odwołać się do treści art. 14 ust. 2 przedmiotowej ustawy, w świetle którego jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

Reasumując zatem, w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie wydania kserokopii dokumentu, do realizacji tego prawa nie wystarczy ani poinformowanie wnioskodawcy o treści dokumentu, ani zezwolenie na zapoznanie się z jego treścią w określonym miejscu i czasie. Dopiero wydanie żądanych kserokopii jest realizacją tego rodzaju wniosku

Tak więc jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji a w jej uzasadnieniu wykazać brak szczególnego interesu publicznego.

Opinia prawna sporządzona na rzecz rektora państwowej szkoły wyższej, a więc w myśl art. 4 ust.1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej – podmiotu reprezentującego państwową osobę prawną – w celu wykonania należących do kompetencji tego organu zadań publicznych, stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 6 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W doktrynie utrwalonym jest pogląd, że przy wykładni pojęć z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej, koniecznym jest sięganie do art. 61 Konstytucji; przydatne jest nadto sięganie do rozwiązań wypracowanych w prawie międzynarodowym publicznym i w prawie unijnym

W ocenie Sądu postępowanie związane z rozpoznaniem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest niezależne od postępowania wynikającego z przepisów karnych ustawy o dostępie do informacji publicznej

Przedmiotowa prezentacja ma bezsprzecznie charakter informacji publicznej, którą przykładowo i w sposób szeroki definiuje art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać tu także należy, iż przedmiotowa prezentacja została sporządzona przez wysokiego rangą funkcjonariusza Służby Celnej, dla potrzeb realizowania polityki kadrowej w Służbie Celnej.

Żądanie udostępnienia kopii dokumentów nie może polegać na odesłaniu do urzędu. Czym innym jest wgląd do dokumentów, a czym innym udostępnienie kopii dokumentów.

Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej w sferze prawa administracyjnego, ale też np. w sferze prawa cywilnego.

Informacja na temat treści okólników, pism, wytycznych i poleceń przesłanych przez ministra edukacji do kuratora oświaty, jako odnosząca się do działania podmiotów publicznych, stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 712/06, w którym przyjęto, że mimo, iż z treści art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że prawo do tej informacji obejmuje wgląd do dokumentów urzędowych, to jednak przepis ten należy interpretować rozszerzająco, zgodnie z konstytucyjną zasadą dostępu do wszelkich dokumentów obejmujących informację publiczną. W wyroku tym stwierdzono ponadto, iż kryterium uzyskania dostępu do dokumentów jest zatem istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji publicznej, a nie kwalifikacja jako dokumentu urzędowego.