 Wpisz swój adres e-mail jeśli chcesz otrzymywać informacje z serwisu lgo.pl lub jeśli chcesz zrezygnować z ich otrzymywania.
|
|
|
Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej w sferze prawa administracyjnego, ale też np. w sferze prawa cywilnego.
Informacja na temat treści okólników, pism, wytycznych i poleceń przesłanych przez ministra edukacji do kuratora oświaty, jako odnosząca się do działania podmiotów publicznych, stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 712/06, w którym przyjęto, że mimo, iż z treści art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że prawo do tej informacji obejmuje wgląd do dokumentów urzędowych, to jednak przepis ten należy interpretować rozszerzająco, zgodnie z konstytucyjną zasadą dostępu do wszelkich dokumentów obejmujących informację publiczną. W wyroku tym stwierdzono ponadto, iż kryterium uzyskania dostępu do dokumentów jest zatem istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji publicznej, a nie kwalifikacja jako dokumentu urzędowego.
Biorąc zatem pod uwagę, że do obowiązków dyrektora szkoły należy wykonywanie zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę to informacje m. in. o pobicach, o przyłapaniu uczniów na posiadaniu alhoholu, papierosów są informacjami publicznymi.
Pytania o meble i pomieszczenia do ich przechowywania w szkole podstawowej dotyczą informacji publicznej.
Dyrektor szkoły, jako organ reprezentujący jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadania publiczne m.in. w powyższym zakresie, jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Prezes ULC rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany będzie wyjaśnić szczegółowo w decyzji na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie, z powołaniem się na właściwe przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także (uwzględniając treść art. 21 i art. 22 ust. 1 ww. ustawy) prawidłowo pouczyć stronę o sposobie dochodzenia dostępu do informacji publicznej na drodze postępowania sądowoadministracyjnego lub na drodze procesu cywilnego.
Uzasadnienie niestosowania kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania przed wydaniem decyzji o odmowie lub umorzeniu postępowania można upatrywać w tym, że wolą prawodawcy jest odformalizowanie tego postępowania.
Wniosek o udzielenie informacji może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób dostatecznie jasny, co jest przedmiotem wniosku. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają więc zastosowania na etapie złożenia tego wniosku.
 II SAB/Wa 86/07 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
 2007-12-10
wniosek,
wszystkie
Regulacja ustawy o dostępie do informacji publicznej w art. 10 ust. 2 prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone.
II SAB/Kr 67/07 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
2007-10-12
wniosek,
wszystkie
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet gdy do jej autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny.
Należy przyjąć, iż pojęcie "bez zbędnej zwłoki" nie jest tożsame z pojęciem "niezwłocznie", użytym w art. 10 ust. 2 ustawy.
"Enion" S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej., której udziela przez organ uprawniony do reprezentacji Spółki.
Żądany akt wewnętrzny pozostaje bowiem w ścisłym związku z obowiązkami przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie realizacji zadań publicznych, w tym uprawnień kontrolnych jego pracowników normowanych ustawą oraz przepisami rozporządzenia wykonawczego.
W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem a nie odmowy. Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta na którą oczekuje lub też informacji wymijającej, może powodować jego wątpliwości co to tego czy organ nie narusza przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (czyli pozostaje w bezczynności).
Pogląd, że organ ma prawo streścić, wybrać fragmenty dokumentów i udzielić skrótowej informacji o informacji publicznej wypacza sens, konstytucyjnie chronionego, prawa do informacji publicznej, wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP.
Za dokumenty podlegające udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej należy uznać także ekspertyzy sporządzane na rzecz organu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, o ile służą one wykonywaniu przez niego zadań, nawet jeśli prawa autorskie dotyczące tych ekspertyz należą do innych podmiotów
Mając powyższe na uwadze oraz to, że przewodniczący rady miasta jest podmiotem wchodzącym w skład organu gminy (organu jednostki samorządu terytorialnego), jakim jest rada miasta i przewodniczy jej pracom w ramach pełnienia funkcji organizacyjnych, a jedną z form zajęcia stanowiska w przedmiocie żądania informacji publicznej jest decyzja administracyjna (w sytuacjach określonych w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej), przyjąć należy, że adresat wniosku był organem właściwym w postępowaniu dotyczącym informacji publicznej.
Z treści całokształtu przepisów systemu prawa wynika również, że dokumentacja medyczna dotycząca stanu zdrowia pacjenta w żaden sposób nie mieści się w pojęciu "informacji publicznej".
Z tego względu należy zakwestionować możliwość umorzenia przez organ odwoławczy postępowania w przedmiocie żądania udostępnienia informacji na takiej podstawie jak to uczynił PWIS. Nie można bowiem przyjąć, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe skoro żądanie Spółki jest przez nią podtrzymywane.
IV SA/Wr 617/09 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
2010-02-18
procedura,
wszystkie
Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym prawo wglądu do dokumentów planistycznych oraz uzyskania informacji objętych tymi dokumentami jest wyrazem konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności władzy publicznej.
Zatem odpowiedzi mogły się ograniczać do stwierdzeń "tak" lub "nie". Tymczasem organ udzielił mętnych, enigmatycznych odpowiedzi na proste pytania. Uznać należało więc, że podjęte przez organ czynności nie czyniły zadość wymogom udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji że oraz dopuścił się bezczynności. Przyznać należy rację skarżącemu, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakazuje wydawania informacji publicznej w formie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów. Zatem uzależnienie wydania kopii dokumentów od uiszczenia opłaty skarbowej było bezprawne.
Chybiony jest zarzut skarżącego, iż w przypadku braku żądanych informacji organ zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego takich informacji nie posiada oraz podać inne informacje, które mogą mieć wpływ na sytuację prawną i faktyczną wnioskodawcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej takiego obowiązku na organy nie nakłada, zaś przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej w ograniczonym zakresie, co wynika z treści art. 16 ust. 2 powołanej ustawy.
II SA/Ol 19/10 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
2010-03-02
procedura,
wszystkie
Wprawdzie z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w przypadku braku żądanych informacji organ nie ma obowiązku wydania decyzji, a wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy pismem o tym fakcie, lecz w ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie naruszenie prawa w tym zakresie nie ma istotnego charakteru. Co więcej skarżący uzyskał w ten sposób więcej uprawnień, gdyż nie tylko mógł skorzystać i skorzystał z trybu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym, ale także ze skargi do sądu administracyjnego.
Rozciągnięcie stosowania art. 251 p.w.p. na okres po zakończeniu postępowania przed Urzędem Patentowym oznaczałoby wyłączenie w pełni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w stosunku do decyzji tego Urzędu i byłoby niezgodne z art. 61 Konstytucji. Trafny jest zatem trzeci zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej.
Postanowienie Sądu Najwyższego z 1994 r., w którym podkreślono znaczenie prawa do informacji jako fundamentalnego prawa w demokracjach. Orzeczenie nie jest bezpośrednio związane z procedurami dostępu do informacji publicznej. Jednkaże bezwzględnie odnosi się do koncepcji jawności działania administracji.
Wyjaśnić należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie wyklucza uzyskania informacji na podstawie innych ustaw, które określają odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji publicznych (art. 1 ust. 2 powołanej ustawy).
Z treści wniosku wynika, że skarżący domagał się w nim zapoznania z rzeczoną dokumentacją historyczną, nie żądał natomiast udostępnienia dokumentów w formie kserokopii. W pismach kierowanych do organu skarżący zwraca uwagę, że chodzi mu o wgląd do dokumentacji. Także w wezwaniu do wykonania przedmiotowego wyroku skarżący prosi, by zapoznać go ze wskazanymi materiałami.
Wymaga ono zatem podjęcia przez organ dodatkowych czynności polegających na przykład na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej, sporządzenia zestawień, analiz z wyciągów oraz zaangażowania środków osobowych i finansowych, co rzeczywiście informację tę czyni informacją przetworzoną. Podobne stanowisko wynika z wyroku NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1547/05.
Wobec tego, przekroczenie terminu wiąże się z funkcją represyjną, niezależnie od tego, czy organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę i akta przed posiedzeniem sądu, czy też nie.
"Udostępnienie dokumentów odbywa się w budynku Starostwa Powiatowego w każdą środę w godzinach pracy urzędu." Tego rodzaju uregulowanie jest niezgodne z treścią art. 61 Konstytucji. Prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i Konstytucja dopuszcza w sytuacjach wyjątkowych jego ograniczenie w drodze ustawy (art. 61 ust.3 Konstytucji)z atem wyjątki od zasady jawności muszą wynikać z przepisów ustawowych i nie mogą być wprowadzane aktem niższego rzędu takim jak statut gminy.
Brak takiej ostatecznej decyzji odmownej oznacza kognicję sądu administracyjnego w każdej sprawie zainicjowanej skargą na bezczynność organu władzy publicznej w udostępnienie informacji publicznej, zaś ma ona charakter wyłączny.
Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, udostępniona informacja nie odpowiada treści zawartego we wniosku żądania lub organ odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej.
Należy zwrócić uwagę na fakt, iż z wnioskiem o udostępnienie orzeczenia sądu w trybie informacji publicznej może wystąpić każdy i trudno jest zgodzić się z tym, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wyrok w formie elektronicznej (czy też tradycyjnej-papierowej) otrzyma osoba trzecia, a strona postępowania będzie pozbawiona takiej możliwości.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie każda opinia prawna sporządzona przez organ administracji publicznej posiada walor informacji publicznej. O zakwalifikowaniu opinii prawnej do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje cel w jakim została opracowana. Opinia prawna sporządzona na użytek organu administracji publicznej w przedmiocie zasadności wszczęcia w przyszłości postępowania w konkretnej sprawie cywilnej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie prowadzi do stwierdzenia, że intencją ustawodawcy było udzielenie osobom sprawującym funkcje publiczne w samorządach lokalnych lub organach władzy publicznej uprawnień do uzyskania informacji publicznej przetworzonej bez wykazywania szczególnie istotnego interesu publicznego.
Sąd orzekając o wysokości grzywny wziął pod uwagę szczególny przedmiot sprawy (dostęp do informacji publicznej) oraz związany z nim skrócony termin do wykonania ciążącego na organie obowiązku przekazania skargi
Udostępnienie informacji publicznej w inny sposób niż okreslony we wniosku o udostępnienie informacji publicznej powoduje bezczynność.
I SAB/Go 16/09 - Wojewdzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim
2009-06-03
bezczynność,
wszystkie
Ustawa o finansach publicznych z 2005 r. stanowiła, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna - art. 12 ust. 1.
Warto też zasygnalizować, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwaliło się zapatrywanie, że powtarzanie w jakimkolwiek akcie wydanym przez organy samorządowe regulacji ustawowych jest nie dopuszczalne, bowiem takie powtarzanie powoduje ponowne nadanie ustawie klauzuli obowiązywania, gdyż ustawa już obowiązuje na innej podstawie prawnej.
Adres Biuletynu Informacji Publicznej i sposób zapoznania się z rejestrem jego zmian mieści się w pojęciu informacji publicznej. Natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej poszerzyła krąg osób uprawnionych do żądania informacji publicznej.
Sąd uchylił przepisy statutu regulujące dostęp do informacji dla "Każdego obywatela"; miejscu i czasie udostępniania dokumentów "Udostępnienie dokumentów odbywa się w budynku Urzędu Miejskiego w każdy wtorek w godzinach od 9:00 14:00; formie udostępnienia "Celem dostępu do dokumentów obywatel zwraca się z pisemnym wnioskiem zawierającym oznaczenie dokumentu żądanego do wzglądu".
Także przeprowadzenie niezbędnych czynności anonimizacji wybranych w powyższy sposób orzeczeń sądowych nie stanowi o wytworzeniu informacji przetworzonej, gdyż anonimizacja to wyłącznie czynność techniczna, w wyniku której nie powstaje żadna nowa informacja.
Innym natomiast zagadnieniem jest dostęp do tej informacji. Organ może odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Określając zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich Rada winna mieć więc na względzie nie tylko tę zasadę ale również regulację zawartą w art. 61 Konstytucji. Zdaniem Sądu Rada przekroczyła również zakres umocowania ustawowego, bowiem zasady, o których mowa w art. 11 b ust. 3 u.s.g. winne być ograniczone w szczególności do wskazania w statucie miejsca i czasu, w których można uzyskać żądane dokumenty.
Otóż jak wynika z treści art. 14 ust. 2 powoływanej ustawy organ administracji zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jeżeli nie jest w stanie uczynić zadość żądaniu wnioskodawcy i udostępnić mu żądaną informację w oczekiwanej formie winien poinformować wnioskodawcę o tym, że nie jest w stanie tego uczynić i wskazać mu termin 14 dni, w trakcie którego będzie mógł się wypowiedzieć, a dopiero po upływie tego terminu wydać decyzję o umorzeniu postępowania.
IV SA/Gl 1496/06 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
2007-02-22
wniosek,
wszystkie
W tej sytuacji odmowa udostępnienia treści uchwał rady gminy z uwagi na uznawanie, że dla zaznajomienia się z uchwałami wystarczy samo ich ogłoszenie na tablicy ogłoszeń - narusza prawo. Taki kierunek wykładni znajduje potwierdzenie w przepisach Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Zgodnie z art. 61 nowej Konstytucji obywatel ma bowiem prawo do uzyskiwania informacji (...).
Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (...) stanowiący, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej "aktualną wiedzę" o sprawach publicznych, nie może być wykładany jako regulacja ograniczająca prawo obywatela do żądania tylko informacji publicznej o aktualnych (bieżących) zdarzeniach(...)
Zatem w sytuacji, gdy strona uzyskała spełnienie swego żądania, zobowiązywanie przez sąd organu do dokonania żądanej czynności stanowiłoby działanie bezprzedmiotowe, bo dublujące to, co zostało już zrealizowane, chociaż inną drogą.
Nie zostały bowiem udostępnione skarżącemu żądane dokumenty zawierające informacje publiczne, gdyż sporządzenie wyciągu z protokołów zebrań Zarządu Koła, z którego nie wynika poza datą, kto brał udział w tym zebraniu i jakie problemy były omawiane w zakresie informacji publicznej nie stanowi o wykonaniu wyroku Sądu stwierdzającego bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej.
W świetle przebiegu postępowania, kilkakrotnego odmawiania informacji publicznej z uwagi na różne motywy, nie wydaje się też wiarygodne, aby organ takiej informacji udzielił w innej formie.
Minumum decyzji o odomowie udostępnienia informacji publicznej.
Dlatego pojęcie "wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji" użyte w art. 11b ust. 2 podobnie jak i pojecie "dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej", użyte w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy, zdaniem Sądu, interpretować szeroko, a więc nie tylko jako możliwość "bycia obecnym" podczas obrad rady gminy, czy też posiedzeń jej komisji, ale także w kontekście art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, jako prawo obywatela do rejestracji dźwięku lub obrazu z obrad rady gminy i posiedzeń jej komisji.
Wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej jako jej źródła stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (informacja prosta).
Żadna z przyczyn wymienianych przez organ w toku postępowania administracyjnego, w szczególności udzielenie odpowiedzi na wniosek po wniesieniu skargi do Sądu, nie może uzasadniać ani usprawiedliwiać postępowania polegającego na uchylaniu się od wykonania wyroku Sądu. W szczególności brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do tego, ażeby organ rozpatrujący tego rodzaju sprawę uzależniał jej załatwienie od faktu, czy osoba której dotyczył wniosek, dalej zajmuje określone stanowisko.
Trudno bowiem przyjąć, aby udostępnienie akt sprawy sądowej było tożsame z udostępnieniem informacji publicznej. (...) Wnioskowane dokumenty (opinie) znajdowały się w aktach sprawy karnej skarżącego i dotyczyły jego osoby. Wydawanie zaś dokumentów stronie postępowania z akt sprawy sądowej nie można uznać za informację publiczną.
Wydawanie zaś dokumentów stronie postępowania z akt sprawy sądowej nie można uznać za informację publiczną.
Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym prawo wglądu do dokumentów planistycznych oraz uzyskania informacji objętych tymi dokumentami jest wyrazem konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności władzy publicznej.
Umowa Dzierżawy zawarta w dniu [...] lipca 2007 r. pomiędzy [...] W., a [...] D. S.A., stanowi zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "f" i pkt 5 lit "b", będąc rodzajem informacji majątku publicznym i sposobie jego zagospodarowania, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP).
W związku z tym należy przyjąć, że domagający się udostępnienia informacji publicznej w sprawach, w których może wchodzić w grę możliwość naruszenia danych osobowych lub prywatności, winien jednoznacznie zażądać wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiadającej wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, zaś w razie niewydania takiej decyzji, po wyczerpaniu służących mu środków zaskarżenia, wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Wówczas w sprawie ze skargi na bezczynność sąd administracyjny przesądzi o obowiązku wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z tego względu informacja w zakresie przynależności do konkretnej okręgowej izby radców prawnych, odnosząca się do radcy prawnego wykonującego zawód w jednostce samorządu terytorialnego, będącego osobą sprawującą funkcję publiczną, stanowi informację publiczną w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, która powinna podlegać udostępnieniu na zasadach określonych w tej ustawie.
Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje.
Z założenia ma to jednak być postępowanie odformalizowane i szybkie. Ustawodawca nie przewidział żadnych szczególnych wymagań ani co do wniosku, ani co do osoby wnioskodawcy, określił natomiast stosunkowo krótkie terminy instrukcyjne dla podmiotu zobowiązanego. Te dwie, dające się wyraźnie wyróżnić zasady postępowania, determinować muszą wynik dokonywanej w ramach badania zarzutu bezczynności, sądowej oceny podejmowanych przez podmiot zobowiązany czynności.
II SAB/Kr 11/07 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
2008-04-18
procedura,
wszystkie
Oznacza to, że w sprawie wyłączona jest właściwość sądów administracyjnych na podstawie art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tegoż przepisu wystarczy bowiem aby podmiot dysponujący taką informacją powołał się na wymieniony w przepisie art. 22 tej ustawy przedmiot ochrony, aby wyłączyć możliwość kontroli przez sąd administracyjny.
Wykładnia celowościowo - funkcjonalna przepisu (art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) prowadzi do wniosku, że jeżeli obowiązują odmienne regulacje dotyczące zasady i trybu ich udzielania, to będą one miały pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej.
W tezie uchwały z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OPS 1/05 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198) nie ma zastosowania do spółdzielni mieszkaniowych.
W rozpoznawanej sprawie organy zatem miały do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, co usprawiedliwiało żądanie, od strony skarżącej, wykazania interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji.
W przypadku złożenia dwóch wniosków nie można wskazywać, iż żądanie zostało wykonane, jeżeli drugi wniosek dotyczy przetworzenia informacji żądanej pierowtnie.
Obowiązek udostępnienia następuje w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek: bycia podmiotem zobowiązanym do udostępniania i żadanie dotyczyć musi informacji publicznej.
Nie można więc domagać się od organu podjęcia aktu czy innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień czy obowiązków wynikających z ustawy.
Zatem skarżący domaga się nie udzielenia informacji publicznej, lecz zajęcia przez organ administracji stanowiska w sprawie i interpretacji wydanych i posiadanych przez skarżącego decyzji administracyjnych.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 czerwca 2001r. o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. Po drugie natomiast organ nie może uzależnić udostępnienia informacji publicznej od uiszczenia opłaty, skoro powstanie obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości odpowiadającej kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji i wezwanie strony do uiszczenia tej opłaty, powoduje jedynie przesunięcie terminu udostępnienia tej informacji w zakresie określonym w przytoczonym przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W świetle przedstawionych rozważań należy uznać, że Redakcja [...] w K. ubiegając się o przekazanie kserokopii aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości należącej do jednostki samorządu terytorialnego - Miasta K., domagała się udzielenia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyroku WSA rozstrzygając wskazał, iż badając bezczynność należy zbadać cztery przesłanki: 1. czy dane, których żąda wnioskodawca stanowią informację publiczną, 2. Wójt Gminy N. miał obowiązek udostępnienia tych informacji, 3. wniosek rozpatrzono w prawem przewidzianej formie, 4. wywiązano się z przedmiotowego obowiązku i czy ewentualnie uczyniono to w ustawowym terminie.
Niewątpliwie przebieg sesji Rady Dzielnicy, czy Rady Miasta stanowi informację publiczną. Każdy ma prawo dostępu do takiej informacji (art. 2 ustawy).
Natomiast niezgodne z treścią przepisu art. 22 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy pouczenie strony zawarte w zaskarżonej decyzji o prawie wniesienia skargi na tę decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie ma wpływu na jego zastosowanie.
Unormowanie art. 22 ust. 1 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem niezgodne z treścią tego przepisu pouczenie strony przez organ o prawie wniesienia skargi na wyżej wymienioną decyzję ostateczną organu do NSA, nie ma wpływu na jego zastosowanie.
Inaczej mówiąc dostęp do informacji publicznej jest sam w sobie na tyle istotny dla interesu publicznego, że przetworzenie informacji polegające na usunięciu pewnych danych z dokumentu po to, aby można było go udostępnić, nie może stać na przeszkodzie udostępnieniu informacji.
To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i mogą odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże istnienia interesu publicznego.
W takiej sytuacji organ nie miał podstawy do wydania decyzji w sprawie, lecz powinien wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej bądź dotyczy takiej informacji w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu.
Właściwość sądu administracyjnego dotyczy więc wszelkich postępowań w kategorii spraw objętych ustawą, a zatem także bezczynność organów z wyłączeniem tych spraw, o których stanowi przepis art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W uzasadniu wyroku poruszono zarówno kwestię zakresu prawa do informacji, charakteru informacji przetworzonej, jak i kwesti prawa do informacji jako prawa podmiotowego każdego człowieka.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Z kolei art. 6 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie informacji publicznych, pozwalające na zorientowanie się, jak to pojęcie rozumieć. W tej sytuacji, przy tak nieostrym określeniu pojęcia informacji publicznej, nieodzownym jest sięgnięcie do art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też informacji zupełnie wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi.
Należy też podkreślić, że pytanie o adres Biuletynu Informacji Publicznej i sposób zapoznania się z rejestrem jego zmian niewątpliwie mieścił się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, jak każdej informacji o sprawach publicznych.
WSA rozstrzygnał, iż informajca o kandydatkach na określone stanowisko jets informacją publiczną. Jednocześnie odniósł się do formy odmowy udostępnienia informacji publicznej i w jakich wypadkach zachodzi ograniczenie.
WSA i NSA kolejno wskazały w jakiej formie winnien zostać poniformiwany wnioskodawca, iż jego żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub informacja publiczna udostępniana jest zgodnie z art. 61 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z zasadami okreslonymi w innych ustawach.
WSA zobowiązał Burmistrza jednej z gmin do wykonania poprawnie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie osób, które w latach 1998-2003 otrzymały mieszkania z zasobów komunalnych. Jednakże WSA rozstrzygając o bezczynności nie odniósł się do pytania, czy żądanei dotyczyło informacji publicznej
Trybunał Konstytutycji orzekł o zgodności z Konstytucją przepisów usatw samorządowych w zakresie dostępu do informacji publicznej. Jednakże zakres prawa do informacji, co podkreślił Tybunał określony został w art. 61 Konstytucji, a przpeisy np. uchwał, czy też zarządzeń nie może wykraczać poza ramy techniczno-organizacyjne dostępu do informacji publicznej.
Wyrok dotyczy udostępniania protokołu z sesji rady gminy. Czy należy udostępniać protokół, który nie został podpisany?
Analiza rozdziału IX statutu, określającego zasady dostępu i korzystania przez obywateli z dokumentów rady, komisji i wójta podlega ocenie w odniesieniu do przepisu art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W powyższym rozumieniu informacja na temat funkcjonowania Centralnego Biura Antykorupcyjnego spełniała warunki informacji publicznej, dotyczyła bowiem działania organu wykonującego funkcje publiczne. Innym natomiast zagadnieniem jest dostęp do tej informacji. Organ może odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. |
About us
